Junge trail to machu picchu

Het is weer tijd voor een verhaal met plaatjes! Afgelopen weekend ben ik met 9 vrienden en vriendinnen naar Machu Picchu geweest. We moesten om half 8 verzamelen op Plaza de Armas waar we werden opgehaald met een tourbusje met mountainbikes erbovenop. We reden ongeveer 3 uur door de bergen totdat we hier ariveerden.

We zouden ongeveer 5 uur afdalen totdat we in santa maria waren. Er waren wat opstartproblemen met de fietsen, want sommigen hadden een zachte band, een ketting die er steeds afviel of klemraakte of een zadel wat steeds naar beneden zakte...maar na een half uur sleutelen was bijna iedereen min of meer tevreden met zijn fiets en konden we vertrekken.

Eerst een uurtje over een mooie brede asfaltweg, tijd om om je heen te kijken en wat te kletsen met elkaar. Maar al gauw ging de weg over in een soort onverharde kiezel/zandweg. Dat was in elk geval een stuk avontuurlijker. We hadden echt een enorm tempo en haalden onze gids regelmatig in. Het busje dat achter ons reed voor eventuele problemen kon ons niet eens bijhouden. We lieten enorme stofwolken achter en vlogen soms door de lucht door onopgemerkte kuilen of hobbels in de weg. Maar de enige die onderweg gevallen is, was de gids. De omgeving werd steeds mooier en mooier omdat we steeds lager kwamen en het steeds tropischer werd (ook meer muggen, dat dan weer wel).

Uiteindelijk hebben we 80 kilometer gereden en meter afgedaald! Ik had zelfs last van de druk in mijn oren na die enorme afdaling. Aan het eind van de middag kwamen we aan in santa maria waar we met zijn allen gingen eten en we een meisjes en een jongens slaapkamer hadden. Iedereen was doodmoe, dus na een paar biertjes, rijst met kip en patat (en omelet voor de vega´s) en een koude douche dook iedereen op tijd zijn bed in. De volgende ochtend vroeg weer aan het ontbijt met coca thee en broodjes jam. Het zou een zware dag worden met veel klimmen en veel uren lopen. Gelukkig scheen de zon niet echt, want het was al ontzettend warm zonder zon.

We liepen over prachtige paadjes met mooi uitzicht, onder de bananenbomen, over steile smalle trappetjes en we moesten een paar keer de rivier oversteken.

De eerste brug was van hout en wiebelde als je eroverheen liep. Ook ontbraken er af en toe planken waardoor je een grote stap moest zetten over een gat waardoorheen je de kolkende rivier 15 meter onder je kon zien stromen.

De tweede oversteek was een soort kabel waaraan een bakje hing waar je met zijn tweeen in kon zitten. We hadden twee groepsleden met een beetje hoogtevrees, dus die hebben hun angsten overwonnen. Aan het eind van de middag kwamen we aan bij de warmwaterbron van santa teresa. We verwachtten een klein poeltje waar we misschien net met z´n tienen in zouden passen, maar kwamen terecht in een soort tropisch zwemparadijs maar dan echt. Het was een groot bad met natuurlijk warm water wat uit de berg kwam zetten. Het water was kraakhelder en het was echt heeeerlijk om jezelf daar na een dag fietsen en een dag lopen in onder te dompelen. We hadden uitzicht op de prachtige bergen rondom ons en we hebben daar in liggen weken tot het donker was. Onze gids had een taxibusje geregeld die ons voor minder dan een euro per persoon door het donker naar ons hostel bracht. Dit keer was het hostel wat minder netjes en minder goed geregeld dan het vorige, maar dat was niet echt een probleem. Dan maar zonder douche de bergen weer in!

De derde dag begon met een heerlijk ontbijt van pannekoek met banaan en chocola. Maar de wandeling was wat saaier dan de vorige dagen. Eerst liepen we een heel stuk over een brede onverharde weg, totdat we gingen lunchen in een restaurantje naast het spoor wat naar Aguas Calientes liep. Lekkere spaghetti voor iedereen en een ijsje toe. De tweede helft van de wandeling liep over het treinspoor en duurde 3 uur. De omgeving was erg mooi, maar 3 uur stappen van de ene biels naar de andere is toch wel erg vermoeiend. Aan het eind van de middag kwamen we doodmoe aan in Aguas Calientes, een toeristisch dorp met luxe hotels en restaurants en veel pizzeria´s. Dit dorp is het beginpunt voor het bezoek aan Machu Picchu. Ook hier heb je warmwaterbronnen (zoals de naam van het dorp al zegt) maar deze zijn veel drukker en daardoor viezer dan die van santa theresa. Dit keer was ons hostel onwijs luxe! Ik deelde een kamer met Bregje en we hadden onze eigen schone nieuwe badkamer met warme douche! Dat was een heerlijk welkom na drie dagen hard werken. s´Avonds weer op tijd gaan slapen, want we moesten de volgende ochtend om 3 uur op voor het ontbijt. Toen onze wekker die nacht ging hoorden we een onhelspelend gekletter van water buiten en jahoor, het plensde! Na wat spoedberaad en een ontbijtje besloten we het er toch op te wagen en werden de poncho´s uit de tassen geplukt, de koplampen op de voorhoofden gezet en daar gingen we, door het pikkedonker! We moesten stenen trappetjes beklimmen en er waren twee honden uit Aguas Calientes die ons de hele weg volgden. Na een half uurtje klimmen waren we van binnen uit net zo nat als van buitenaf, natuurlijk superwarm in zo´n niet ademende poncho. Halverwege onze klim werd het licht, maar het bleef bewolkt en regenachtig. Eenmaal bovenaan vonden we daar onze speciale gids die ons uitleg ging geven over Machu Picchu. We moesten echter een half uur wachten tot het open ging en in die tijd hadden we het ontzettend koud gekregen. We stonden verkleumd te luisteren naar een gids die redelijk onverstaanbaar Engels praatte. Na de uitleg van de gids besloten Sebastiaan en ik om Waynu Picchu te beklimmen ondanks het slechte zicht. Waynu Picchu is een hoge bergtop naast Machu Picchu waarvandaan je een mooi uitzicht kunt hebben op Machu Picchu. Het was een half uur in een stevig tempo omhoog met alleen maar wolken om ons heen. Maar toen we eindelijk op de top waren, trok het open en hadden we onwijs mooi uitzicht op machu picchu en op de enorm indrukwekkende bergen eromheen.

Daarna met de trein en de bus weer terug naar huis...